Śpiączka

Śpiączka jest to stan nieświadomości, z którego pacjenta nie można wybudzić. Osoby w stanie śpiączki nie reagują na bodźce zewnętrzne. W zależności od stopnia głębokości śpiączki nie poruszają się, nie mówią, nie odczuwają bólu, nie otwierają oczu. Bywa, że osoba w śpiączce nie panuje nad podstawowymi czynnościami życiowymi np. oddychanie i praca serca, co wymaga wspomagania tych czynności, np. przy użyciu respiratora, rozrusznika serca (defibrylator, kardiometr).

Śpiączka może być wywołana m.in. udarem mózgu, zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, cukrzycą lub bardzo zaawansowana postacią Alzheimera. Śpiączka może pojawić się w skutek urazu głowy lub zatrucia (narkotykami lub tlenkiem węgla). Może być także następstwem kilkuminutowej przerwy w dostarczaniu tlenu do mózgu, np. w przypadku zatrzymania krążenia w trakcie zawału serca lub zablokowanie tchawicy przez ciało obce w sytuacji zachłyśnięciu.

Bywa, że śpiączka trwa krótko, występuje wtedy niewiele trwałych następstw. Niekiedy jednak występuje przez wiele dni lub tygodni, rzadko dłużej niż miesiąc - jeśli osoba w stanie śpiączki nie powraca do świadomości ani też nie umiera, zazwyczaj przechodzi w stan wegetatywny.

Śpiączka trwająca powyżej kilku godzin, może być przyczyną poważnych uszkodzeń mózgu. Nawet kiedy chory odzyska w końcu przytomność, mogą pozostać trwałe uszkodzenia, np. trudności z mówieniem, utrata pamięci lub ograniczenie ruchów.

Karolina J