
Ćwiczenia ruchowe w metodzie Peto noszą nazwę rytmicznej stabilizacji. Wykonując każdy ruch, dzieci mówią chórem, opisują słowami jego wykonanie i liczą powoli do pięciu, utrzymując uzyskaną pozycję, np.: unoszę nogę 1, 2, 3, 4, 5 lub wstaję 1, 2, 3, 4, 5. Powolne tępo pozwala nadążyć za grupą dzieciom mającym większe trudności, mówienie chórem pozwala dostosować mowę do innych, którym to trudniej przychodzi i sprawdzić na ich tle jej brzmienie. Pozwala to również lepiej koncentrować się na wybranych czynnościach i uświadamiać je sobie. Chwyt i podpór przewijają się przez wszystkie ćwiczenia od początku, aby umożliwić w końcu chodzenie za krzesełkiem, wstawanie przy ławkach i krzesłach, samoobsługę, pisanie.
Przykładem przemyślenia programu w szczegółach jest np. posiadanie przez każde z dzieci, przy oparciu własnego krzesełka, woreczka z przyborami do mycia się i mycia zębów. Mycie odbywa się w miednicach stojących na ławie przed siedzącymi na krzesłach dziećmi. Każde dziecko samodzielnie wydobywa i chowa przybory. Miednicę transportuje się na krześle, które dziecko popycha przed sobą. Każde dziecko zna i umie określić słowami schemat postawy, do osiągnięcia której dąży.
We wszystkich zajęciach należy ten schemat utrzymać. Siedząc na zajęciach szkolnych dzieci korygują same postawę, mówiąc np. chórem: kolana szeroko, całe stopy na podłodze. Lekcje są łączone z ćwiczeniami np. wstawania, ćwiczenia ruchowe z przyswajaniem informacji potrzebnych do lekcji. W ten sposób występuje integracja oddziaływań. Dąży się tez do tego, aby każde nowe osiągnięcie w jakiejś dziedzinie było natychmiast wykorzystywane w pozostałych.
Metoda ta jest niezwykle ciekawa, rozwija wole i umiejętność samokontroli. Dzieci znają indywidualne cele, które są jednakowe dla całej grupy i bardzo silnie dążą do ich osiągania.
Zastosowanie metody wymaga jednak innej organizacji pracy niż istniejąca w naszych ośrodkach, a przede wszystkim posiadania wszechstronnych specjalistów w jednej osobie, jak przewodniczki z ośrodka Peto.


